|
||||||||||
|
Konstantínos Pétrou Kaváfis  The bandaged shoulder He said that he had hurt himself on a wall or that he had fallen. But there was probably another reason for the wounded and bandaged shoulder. With a somewhat abrupt movement, to bring down from a shelf some photographs that he wanted to see closely, the bandage was untied and a little blood ran. I bandaged the shoulder again, and while bandaging it I was somewhat slow; because it did not hurt, and I liked to look at the blood. That blood was a part of my love. When he had left, I found in front of the chair, a bloody rag, from the bandages, a rag that looked in belonged in garbage; which I brought up to my lips, and which I held there for a long time -- the blood of love on my lips. Ο δεμένος ώμος Είπε που χτύπησε σε τοίχον ή που έπεσε. Μα πιθανόν η αιτία να 'ταν άλλη του πληγωμένου και δεμένου ώμου. Με μια κομμάτι βίαιη κίνησιν, απ' ένα ράφι για να κατεβάσει κάτι φωτογραφίες που ήθελε να δει από κοντά, λύθηκεν ο επίδεσμος κ' έτρεξε λίγο αίμα. Ξανάδεσα τον ώμο, και στο δέσιμο αργούσα κάπως· γιατί δεν πονούσε, και μ' άρεζε να βλέπω το αίμα. Πράγμα του έρωτός μου το αίμα εκείνο ήταν. Σαν έφυγε ηύρα στην καρέγλα εμπρός, ένα κουρέλι ματωμένο, απ' τα πανιά, κουρέλι που έμοιαζε για τα σκουπίδια κατ' ευθείαν· και που στα χείλη μου το πήρα εγώ, και που το φύλαξα ώρα πολλή -- το αίμα του έρωτος στα χείλη μου επάνω. Half an hour I never had you, nor will I ever have you I suppose. A few words, an approach as in the bar yesterday, and nothing more. It is, undeniably, a pity. But we who serve Art sometimes with intensity of mind, and of course only for a short while, we create pleasure which almost seems real. So in the bar the day before yesterday -- the merciful alcohol was also helping much -- I had a perfectly erotic half-hour. And it seems to me that you understood, and stayed somewhat longer on purpose. This was very necessary. Because for all the imagination and the wizard alcohol, I needed to see your lips as well, I needed to have your body close. Μισή ώρα Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο. Είναι, δεν λέγω, λύπη. Αλλά εμείς της Τέχνης κάποτε μ'έντασι του νού, και βέβαια μόνο για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει. Ετσι στο μπαρ προχθές -- βοηθώντας κιόλας πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός -- είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική. Και το κατάλαβες με φαίνεται, κ'έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες. Ηταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί μ'όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα, χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου, χρειάζονταν να'ναι το σώμα σου κοντά. Hidden From all I've done and all I've said let them not seek to find who I've been. An obstacle stood and transformed my acts and way of my life. An obstacle stood and stopped me many a time as I was going to speak. My most unobserved acts, and my writitings the most covered -- thence only they will feel me. But mayhaps it is not worth to spend this much care and this much effort to know me. For -- in the more perfect society -- someone else like me created will certainly appear and freely act. Constantine P. Cavafy (1908) Translation courtesy of JI Κρυμμένα Απ΄ όσα έκαμα κι απ΄ όσα είπα να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν. Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου. Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με πολλές φορές που πήγαινα να πω. Η πιο απαρατήρητές μου πράξεις και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα -- από εκεί μονάχα θα με νοιώσουν. Αλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί τοση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν. Καθότι -- στην τελειωτέρα κοινωνία -- κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα βέβαια θα φανεί κ' ελεύθερος θα κάμει. Addition I do not question whether I am happy or unhappy. Yet there is one thing that I keep gladly in mind -- that in the great addition (their addition that I abhor) that has so many numbers, I am not one of the many units there. In the final sum I have not been calculated. And this joy suffices me. Πρόσθεσις Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω. Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω -- που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ) που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ'εγώ εκεί απ' τες πολλές μονάδες μια. Μες στ'ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ'αρκεί In 200 B.C "Alexander son of Philip, and the Greeks except the Lacedaemonians--" We can very well imagine that they were utterly indifferent in Sparta to this inscription. "Except the Lacedaemonians", but naturally. The Spartans were not to be led and ordered about as precious servants. Besides a panhellenic campaign without a Spartan king as a leader would not have appeared very important. O, of course "except the Lacedaemonians." This too is a stand. Understandable. Thus, except the Lacedaemonians at Granicus; and then at Issus; and in the final battle, where the formidable army was swept away that the Persians had massed at Arbela: which had set out from Arbela for victory, and was swept away. And out of the remarkable panhellenic campaign, victorious, brilliant, celebrated, glorious as no other had ever been glorified, the incomparable: we emerged; a great new Greek world. We; the Alexandrians, the Antiocheans, the Seleucians, and the numerous rest of the Greeks of Egypt and Syria, and of Media, and Persia, and the many others. With our extensive territories, with the varied action of thoughtful adaptations. And the Common Greek Language we carried to the heart of Bactria, to the Indians. As if we were to talk of Lacedaemonians now! Στα 200 π.Χ. «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Ελληνες πλην Λακεδαιμονίων --» Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε πως θ' αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη για την επιγραφή αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων», μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται για να τους οδηγούν και να τους προστάζουν σαν πολυτίμους υπηρέτας. Αλλωστε μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς Σπαρτιάτη βασιλέα γι' αρχηγό δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής. Α βεβαιότατα «πλήν Λακεδαιμονίων». Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται. Ετσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό· και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός που στ' Αρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι: που απ' τ' Αρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ' εσαρώθη. Κι απ' την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία, την νικηφόρα, την περίλαμπρη, την περιλάλητη, την δοξασμένη ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά, την απαράμιλλη: βγήκαμ' εμείς· ελληνικός καινούριος κόσμος, μεγας. Εμείς· οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς, οι Σελευκείς, κ' οι πολυάριθμοι επίλοιποι Ελληνες Αιγύπτου και Συρίας, κ' οι εν Μηδία, κ' οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι. Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμε, ως τους Ινδούς. Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα! According to the formulas of ancient Grecosyrian magi "What distillate can be discovered from herbs of a witching brew," said an aesthete, "what distillate prepared according to the formulas of ancient Grecosyrian magi which for a day (if no longer its potency can last), or even for a short time can bring my twenty three years to me again; can bring my friend of twenty two to me again -- his beauty, his love. "What distillate prepared according to the formulas of ancient Grecosyrian magi which, in bringing back these things, can also bring back our little room." Κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων μάγων «Ποιό απόσταγμα να βρίσκεται από βότανα γητεύματος», είπ' ένας αισθητής, «ποιό απόσταγμα κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων μάγων καμωμένο που για μια μέρα (αν περισσότερο δεν φθάν' η δύναμίς του), ή και για λίγην ώρα τα είκοσι τρία μου χρόνια να με φέρει ξανά· τον φίλον μου στα είκοσι δυο του χρόνια να με φέρει ξανά -- την εμορφιά του, την αγάπη του. »Ποιό απόσταγμα να βρίσκεται κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων μάγων καμωμένο που, σύμφωνα με την αναδρομήν, και την μικρή μας κάμαρη να επαναφέρει.» They should have provided I have almost been reduced to a homeless pauper. This fatal city, Antioch, has consumed all my money; this fatal city with its expensive life. But I am young and in excellent health. My command of Greek is superb (I know all there is about Aristotle, Plato; orators, poets, you name it.) I have an idea of military affairs, and have friends among the mercenary chiefs. I am on the inside of administration as well. Last year I spent six months in Alexandria; I have some knowledge (and this is useful) of affairs there: intentions of the Malefactor, and villainies, et cetera. Therefore I believe that I am fully qualified to serve this country, my beloved homeland Syria. In whatever capacity they place me I shall strive to be useful to the country. This is my intent. Then again, if they thwart me with their methods -- we know those able people: need we talk about it now? if they thwart me, I am not to blame. First, I shall apply to Zabinas, and if this moron does not appreciate me, I shall go to his rival Grypos. And if this idiot does not hire me, I shall go straight to Hyrcanos. One of the three will want me however. And my conscience is not troubled about not worrying about my choice. All three harm Syria equally. But, a ruined man, why is it my fault. Wretched man, I am trying to make ends meet. The almighty gods should have provided and created a fourth, good man. Gladly would I have joined him. Ας φρόντιζαν Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης. Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια, όλα τα χρήματά μου τάφαγε· αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο. Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην. Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος (ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα· τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.) Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα, κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων. Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά. Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι· κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί: του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά. Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα, την προσφιλή πατρίδα μου Συρία. Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου. Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους -- τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα; αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ. Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα, κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει, θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό. Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό. Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις. Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής. Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο. Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ. Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ. Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό. Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν. In the same space The surroundings of home, centers, neighorhood which I see and where I walk; for years and years. I have created you in joy and in sorrows: with so many circumstances, with so many things. And you have become all feeling, for me. Στον ίδιο χώρο Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας που βλέπω κι όπου περπατώ· χρόνια και χρόνια. Σε δημιούργη;σα μες σε χαρά και μες σε λύπες: με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα. Κ' αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο, για μένα. Anna Dalassené In the golden bull that Alexios Comnenos issued to prominently honor his mother, the very sagacious Lady Anna Dalassené -- distinguished in her works, in her ways -- there are many words of praise: here let us convey of them a beautiful, noble phrase "Those cold words 'mine' or 'yours' were never spoken." Αννα Δαλασσηνή Εις το χρυσόβουλλον που έβγαλ' ο Αλέξιος Κομνηνός για να τιμήσει την μητέρα του επιφανώς, την λίαν νοήμονα Κυρίαν Αννα Δαλασσηνή -- την αξιόλογη στα έργα της, στα ήθη -- υπάρχουν διάφορα εγκωμιαστικά: εδώ ας μεταφέρουμε από αυτά μια φράσιν έμορφην, ευγενική «Ου το εμόν ή το σον, το ψυχρόν τούτο ρήμα, ερρήθη». Priest at the Serapeum My dear old father, who always loved me the same; my dear old father I lament who died the day before yesterday, just before dawn. Jesus Christ, it is my daily effort to observe the precepts of Thy most holy church in all my acts, in all words, in all thoughts. And all those who renounce Thee I shun.-- But now I lament; I bewail, Christ, for my father although he was -- a horrible thing to say -- a priest at the accursed Serapeum. Ιερεύς του Σεραπίου Τον γέροντα καλόν πατέρα μου, τον αγαπώντα με το ίδιο πάντα· τον γέροντα καλόν πατέρα μου θρηνώ που πέθανε προχθές, ολίγο πριν χαράξει. Ιησού Χριστέ, τα παραγγέλματα της ιεροτάτης εκκλησίας σου να τηρώ εις κάθε πράξιν μου, εις κάθε λόγον, εις κάθε σκέψι είν' η προσπάθεια μου η καθημερινή. Κι όσους σε αρνούνται τους αποστρέφομαι.-- Αλλά τώρα θρηνώ· οδύρομαι, Χριστέ, για τον πατέρα μου μ' όλο που ήτανε -- φρικτόν ειπείν -- στο επικατάρατον Σεράπιον ιερεύς. Apollonius of Tyana in Rhodes Apollonius was talking about proper education and conduct with a young man who was building a luxurious house in Rhodes. "As for me" said the Tyanian at last, "when I enter a temple however small it may be, I very much prefer to see a statue of ivory and gold than a clay and vulgar one in a large temple".-- The "clay" and "vulgar"; the detestable: that already some people (without enough training) it deceives knavishly. The clay and vulgar. Απολλώνιος ο Τυανεύς εν Ρόδω Για την αρμόζουσα παίδευσι κι αγωγή ο Απολλώνιος ομιλούσε μ' έναν νέον που έκτιζε πολυτελή οικίαν εν Ρόδω. «Εγώ δε ες ιερόν» είπεν ο Τυανεύς στο τέλος «παρελθών πολλώ αν ήδιον εν αυτώ μικρώ όντι άγαλμα ελέφαντός τε και χρυσού ίδοιμι ή εν μεγάλω κεραμεούν τε και φαύλον».-- Το «κεραμεούν» και «φαύλον»· το σιχαμερό: που κιόλας μερικούς (χωρίς προπόνησι αρκετή) αγυρτικώς εξαπατά. Το κεραμεούν και φαύλον. He came to read -- He came to read. Two or three books are open; historians and poets. But he only read for ten minutes, and gave them up. He is dozing on the sofa. He is fully devoted to books -- but he is twenty-three years old, and he's very handsome; and this afternoon love passed through his ideal flesh, his lips. Through his flesh which is full of beauty the heat of love passed; without any silly shame for the form of the enjoyment..... Ηλθε για να διαβάσει -- Ηλθε για να διαβάσει. Είν' ανοιχτά δυο, τρία βιβλία· ιστορικοί και ποιηταί. Μα μόλις διάβασε δέκα λεπτά, και τα παράτησε. Στον καναπέ μισοκοιμάται. Ανήκει πλήρως στα βιβλία -- αλλ' είναι είκοσι τριώ ετών, κ' είν' έμορφος πολύ· και σήμερα το απόγευμα πέρασ' ο έρως στην ιδεώδη σάρκα του, στα χείλη. Στη σάρκα του που είναι όλο καλλονή η θέρμη πέρασεν η ερωτική· χωρίς αστείαν αιδώ για την μορφή της απολαύσεως..... Those who fought for the Achaean League Valiant are you who fought and fell gloriously; fearless of those who were everywhere victorious. Blameless, even if Diaeos and Critolaos were at fault. When the Greeks want to boast, "Our nation turns out such men" they will say of you. And thus marvellous will be your praise. -- Written in Alexandria by an Achaean; in the seventh year of Ptolemy Lathyrus. Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ' ευκλεώς· τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες. Αμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος και ο Κριτόλαος. Οταν θέλουν οι Ελληνες να καυχηθούν, «Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε για σας. Ετσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας. -- Εγράφη εν Αλεξανδρεία υπό Αχαιού· έβδομον έτος Πτολεμαίου, Λαθύρου. Darius The poet Phernazis is composing the important part of his epic poem. How Darius, son of Hystaspes, assumed the kingdom of the Persians. (From him is descended our glorious king Mithridates, Dionysus and Eupator). But here philosophy is needed; he must analyze the sentiments that Darius must have had: maybe arrogance and drunkenness; but no -- rather like an understanding of the vanity of grandeurs. The poet contemplates the matter deeply. But he is interrupted by his servant who enters running, and announces the portendous news. The war with the Romans has begun. The bulk of our army has crossed the borders. The poet is speechless. What a disaster! No time now for our glorious king Mithridates, Dionysus and Eupator, to occupy himself with greek poems. In the midst of a war -- imagine, greek poems. Phernazis is impatient. Misfortune! Just when he was positive that with "Darius" he would distinguish himself, and shut the mouths of his critics, the envious ones, for good. What a delay, what a delay to his plans. And if it were only a delay, it would still be all right. But it yet remains to be seen if we have any security at Amisus. It is not a strongly fortified city. The Romans are the most horrible enemies. Can we hold against them we Cappadocians? It is possible at all? It is possible to pit ourselves against the legions? Mighty Gods, protectors of Asia, help us.-- But in all his turmoil and trouble, the poetic idea too comes and goes persistently-- the most probable, surely, is arrogance and drunkenness; Darius must have felt arrogance and drunkenness. Ο Δαρείος Ο ποιητής Φερνάζης το σπουδαίον μέρος του επικού ποιήματός του κάμνει. Το πώς την βασιλεία των Περσών παρέλαβε ο Δαρείος Υστάσπου. (Από αυτόν κατάγεται ο ένδοξός μας βασιλεύς, ο Μιθριδάτης, Διόνυσος κ' Ευπάτωρ). Αλλ' εδώ χρειάζεται φιλοσοφία· πρέπει ν' αναλύσει τα αισθήματα που θα είχεν ο Δαρείος: ίσως υπεροψίαν και μέθην· όχι όμως -- μάλλον σαν κατανόησι της ματαιότητος των μεγαλείων. Βαθέως σκέπτεται το πράγμα ο ποιητής. Αλλά τον διακόπτει ο υπηρέτης του που μπαίνει τρέχοντας, και την βαρυσήμαντην είδησι αγγέλει. Αρχισε ο πόλεμος με τους Ρωμαίους. Το πλείστον του στρατού μας πέρασε τα σύνορα. Ο ποιητής μένει ενεός. Τι συμφορά! Πού τώρα ο ένδοξός μας βασιλεύς, ο Μιθριδάτης, Διόνυσος κ' Ευπάτωρ, μ' ελληνικά ποιήματα ν' ασχοληθεί. Μέσα σε πόλεμο -- φαντάσου, ελληνικά ποιήματα. Αδημονεί ο Φερνάζης. Ατυχία! Εκεί που το είχε θετικό με τον «Δαρείο» ν' αναδειχθεί, και τους επικριτάς του, τους φθονερούς, τελειωτικά ν' αποστομώσει. Τι αναβολή, τι αναβολή στα σχέδιά του. Και νάταν μόνο αναβολή, πάλι καλά. Αλλά να δούμε αν έχουμε κι ασφάλεια στην Αμισό. Δεν είναι πολιτεία εκτάκτως οχυρή. Είναι φρικτότατοι εχθροί οι Ρωμαίοι. Μπορούμε να τα βγάλουμε μ' αυτούς, οι Καππαδόκες; Γένεται ποτέ; Είναι να μετρηθούμε τώρα με τες λεγεώνες; Θεοί μεγάλοι, της Ασίας προστάται, βοηθήστε μας.-- Ομως μες σ' όλη του την ταραχή και το κακό, επίμονα κ' η ποιητική ιδέα πάει κ' έρχεται-- το πιθανότερο είναι, βέβαια, υπεροψίαν και μέθην· υπεροψίαν και μέθην θα είχεν ο Δαρείος. Envoys from Alexandria They had not seen, for ages, such beautiful gifts in Delphi as these that had been sent by the two brothers, the rival Ptolemaic kings. After they had received them however, the priests were uneasy about the oracle. They will need all their experience to compose it with astuteness, which of the two, which of such two will be displeased. And they hold secret councils at night and discuss the family affairs of the Lagidae. But see, the envoys have returned. They are bidding farewell. They are returning to Alexandria, they say. And they do not ask for any oracle. And the priests hear this with joy (of course they will keep the marvellous gifts), but they also are utterly perplexed, not understanding what this sudden indifference means. For they are unaware that yesterday the envoys received grave news. The oracle was given in Rome; the division took place there. Πρέσβεις απ' την Αλεξάνδρεια Δεν είδαν, επί αιώνας, τέτοια ωραία δώρα στους Δελφούς σαν τούτα που εστάλθησαν από τους δύο τους αδελφούς, τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς. Αφού τα πήραν όμως, ανησύχησαν οι ιερείς για τον χρησμό. Την πείραν όλην των θα χρειασθούν το πώς με οξύνοιαν να συνταχθεί, ποιός απ' τους δυο, ποιός από τέτοιους δυο να δυσαρεστηθεί. Και συνεδριάζουνε την νύχτα μυστικά και συζητούν των Λαγιδών τα οικογενειακά. Αλλά ιδού οι πρέσβεις επανήλθαν. Χαιρετούν. Στην Αλεξάνδρεια επιστρέφουν, λεν. Και δεν ζητούν χρησμό κανένα. Κ' οι ιερείς τ' ακούνε με χαρά (εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά), αλλ' είναι και στο έπακρον απορημένοι, μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει. Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά. Στη Ρώμη δόθηκε ο χρησμός· έγειν' εκεί η μοιρασιά. Days of 1903 I never found them again -- the things so quickly lost.... the poetic eyes, the pale face.... in the dusk of the street.... I never found them again -- the things acquired quite by chance, that I gave up so lightly; and that later in agony I wanted. The poetic eyes, the pale face, those lips, I never found again. Μέρες του 1903 Δεν τα ηύρα πια ξανά -- τα τόσο γρήγορα χαμένα.... τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό το πρόσωπο.... στο νύχτωμα του δρόμου.... Δεν τα ηύρα πια -- τ' αποκτηθέντα κατά τύχην όλως, που έτσι εύκολα παραίτησα· και που κατόπι με αγωνίαν ήθελα. Τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό το πρόσωπο, τα χείλη εκείνα δεν τα ηύρα πια. When they are roused Try to guard them, poet However few they are that can be held. The visions of your eroticism. Set them, half hidden, in your phrases. Try to hold them, poet, when they are roused in your mind at night, or in the noon glare. Οταν διεγείρονται Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή, όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται. Του ερωτισμού σου τα οράματα. Βαλ'τα, μισοκρυμένα, μες τες φράσεις σου. Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή, όταν διεγείρονται μες το μυαλό σου την νύχτα ή μες την λάμψι του μεσημεριού. Theodotus If you are one of the truly select, watch how you acquire your power. However much you are glorified, however much the cities in Italy and in Thessaly acclaim your achievements, however many decrees of honor your admirers may have issued in Rome for you, neither your joy, nor your triumph will remain, nor will you feel like a superior -- superior, indeed! -- man, when, in Alexandria, Theodotus brings you, on a bloodstained tray, the head of the wretched Pompey. And do not rest on the fact that in your life limited, regulated, and prosaic, there are no such spectacular and terrible things. Maybe at this very hour, at one of your neighbors' well appointed house, Theodotus -- invisible, bodiless -- is entering bringing such a hideous head. Ο Θεόδοτος Αν είσαι από τους αληθινά εκλεκτούς, την επικράτησί σου κύταζε πώς αποκτάς. Οσο κι αν δοξασθείς, τα κατορθώματά σου στην Ιταλία και στην Θεσσαλία όσο κι αν διαλαλούν η πολιτείες, όσα ψηφίσματα τιμητικά κι αν σ' έβγαλαν στη Ρώμη οι θαυμασταί σο Back>>> |
|
Copyright © 2010 Igor Avramenko. All rights reserved. 
|